2006/Mar/03

กว่าจะตัดสินใจเขียนBlog นี้ได้ใช้เวลานานเอาการ

เผื่อว่าการได้ระบายอะไรต่อมิอะไรกับคนอื่น จะช่วยให้ดีขึ้นมากกว่าการพูดคุยกับจิตแพทย์อาทิตย์ละครั้ง

ฉันค้นพบตัวเองว่าตัวเองเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าเมื่อสามปีที่แล้ว

มันเป็นสามปีที่ทรมาน และในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสามปีที่ฉันสบายใจ

อย่าน้อยฉันก็รู้ตัวเองว่าฉันกำลังป่วย ถึงแม้มันจะเป็นอาการป่วยทางจิต แต่ฉันก็ดีใจที่ฉันรู้คำตอบของการนอนร้องไห้ทุกค่ำคืน การหดหู่อย่างไร้สาเหตุของฉันเสียที และฉันจึงได้เริ่มทำการรักษา และเยียวยาจิตใจตัวเองมาโดยตลอด

ปี 1999 คุณตาฉันเสียชีวิต ฉันมักคิดไปเองเสมอว่าวิญญาณของคุณตาคือสิ่งเดียวที่ฉันยึดเหนี่ยว และการมาปรากฏตัวของคุณตาทุกครั้งที่ฉันท้อแท้จึงกลายเป็นกำลังใจชั้นเยี่ยมที่ทำให้ฉันมีอยู่ แต่สุดท้ายฉันก็ค้นพบว่านั่นเป็นแค่ภาพลวงตาที่ฉันสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองไปวันวัน

ปี 2002 ฉันถูกคนที่ฉันรักทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ

สภาวะที่ฉันไม่พร้อมจะต่อสู้ และฉันมัวแต่ใช้เวลาอย่างเปล่าประโยชน์ หายใจหมดไปวันๆ กับคราบน้ำตาที่รินไหล

ฉันกลายเป็นคนไม่กล้าออกสังคม เลือกที่จะตัดเพื่อนออกจากชีวิตไปทีละคน ทีละคน เพราะมัวแต่ดูถูกตัวเองว่า เป็นคนไร้ค่า

สุดท้ายฉันจึงนั่งจับเจ่าอยู่กับตัวเองในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงเสียงไฟสลัว ถึงเวลากินไม่กิน ถึงเวลานอนไม่นอน ใช้ชีวิตผิดปกติ มานานแสนนาน

จนก่อนที่ฉันจะย่ำแย่ไปกว่านี้ฉันจึงตัดสินโทรไป Call Center ของโรงพยาบาลศรีธัญญา เพราะอารมณ์ที่คิดได้เองว่า ฉันอยากหลุดพ้น

คุยกับเจ้าหน้าที่ได้ไม่นาน เขาสรุปว่า ฉันควรไปพบจิตแพทย์ให้เร็วที่สุด

รุ่งขึ้นของวันใหม่ ฉันจึงตัดสินใจไปพบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา

ซึ่งอยู่ใกล้บ้านมากกว่าโรงพยาบาลศรีธัญญา

จิตแพทย์ซักประวัติฉันอย่างละเอียด และให้เล่าอาการที่ผ่านๆ มาของฉัน

จำได้แม่นยำว่า ฉันพูดไปร้องไห้ไป ลนลานและกลัวเสียงดังๆ ของคุณจิตแพทย์

อาการที่ฉันเป็นโดยรวม ณ ขณะนั้นคือ

ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นคนไร้ค่า ฉันเครียดเรื่องงาน ความรัก การเรียน

ฉันไม่มีความสุขในการใช้ชีวิต แต่ไม่ถึงกับอยากฆ่าตัวตาย

ฉันเซนต์ซิทีฟมาก ร้องไห้ได้กับทุกวสิ่งอย่าง

ฉันกลัวคนพูดเสียงดัง ตะคอก หยาบคาย

ฉันหูแว่ว คิดไปเองว่าคนนั้นคนนี้กำลังเกลียดฉัน และเขากำลังนินทาฉันอยู่

ฉันเห็นคุณตาที่ตายไปแล้วทุกครั้ง เวลาที่ฉันร้องไห้จนเผลอหลับไป

จิตแพทย์ลงความเห็นว่าฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง

แต่ไม่ถึงกับต้องรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

ฉันต้องใช้ยาควบคุมอาการของฉัน

จิตแพทย์ให้ความรู้ฉันเพิ่มเติมว่า เวลาที่คนเราเครียด หดหู่ จะมีสารเคมีตัวหนึ่งหลั่งออกมาจากสมอง และจะไหลเวียนอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน เมื่อเราเครียดเมื่อไหร่สารเคมีจะกลับมาทำงานและทำให้เรารู้สึกซึมเศร้าตลอดเวลา ต้องใช้เคมีจากยาเข้าไปรักษา

ฉันทานยาขนานใหญ่ หลังอาหารและก่อนอาการ มื้อละ 7 เม็ด สามเวลา และก่อนนอน ยาฤทธ์เยอะ ทำให้ฉันนอนได้ทั้งวันทั้งคืน

ทานยารักษาตัวเองอยู่หนึ่งปีเต็ม จนวันหนึ่งฉันค้นพบว่า ฉันพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่สังคม และฉันเลิกร้องไห้มาหลายเดือนแล้ว

ฉันลาขาดจากจิตแพทย์ไม่ไปรับยาเพิ่ม และใช้ชีวิตอย่างปกติสุขตลอดทั้งปี

แต่แล้วสองวันที่แล้วฉันต้องกลับไปหาจิตแพทย์คนเดิมของฉันอีกครั้ง

ฉันพบว่าตัวเองมีภาวะเครียดสูงจากเรื่องงาน ความรัก คนรอบข้าง

ฉันไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตอีกครั้ง

หมอลงความเห็นว่าฉันกลับมาเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าอีกครั้ง

แค่ครั้งนี้ฉันดีกว่าเดิม ตรงที่มันไม่รุนแรง แต่มันฝังรากลึก

เป็นคงซึมเศร้ามาตั้งแต่วัยเด็ก ที่เกิดมาไม่ได้อยู่กับครอบครัว ถูกทิ้งจนเป็นเรื่องปกติ

ฉันจะค่อยๆ เล่า และระบายเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังอีกในวันต่อๆ ไป

วันนี้ฉันแค่อยากบันทึกเรื่องราวการเยียวยาจิตใจของตัวเอง แบ่งปันให้หลายคนที่กำลังเป็นเหมือนฉันได้เรียนรู้ว่า อย่าคิดว่าการไปพบจิตแพทย์เป็นเรื่องตลก หรือบ้าบอ การที่คุณซึมเศร้า เหงาอยู่บ่อยๆ

คุณอาจจะป่วยเป็นโรคซึมเศร้าแอบแฝงโดยไม่รู้ตัว

แล้วเรามาแบ่งปันกันนะคะ

Comment

Comment:

Tweet


big smile
#44 by (1.46.76.191|1.46.76.191) At 2015-01-17 15:36,
สับสน ผิดหวัง ไม่ได้ดังใจ ขาดความเป็นตัวของตัวเอง  มีเรื่องที่คนอื่นทำกระทบเรา คิดไม่ตก คิดไม่หยุด ปล่อยวางไม่ได้
ธรรมมะดีๆอาจช่วยได้
ปล่อยใจ ปล่อยสมอง ให้ได้พักบ้าง ออกกำลังช่วยได้ หาเรื่องเบาๆให้ใส่ใจ ก็อาจช่วยได้
อยากให้ทุกคนมีแต่ความสุข แม้ไม่ร้อยเปอร์เซนต์
#43 by ยุบหนอพองหนอ (101.51.24.177|101.51.24.177) At 2014-12-30 05:39,
ขอบพระคุณมากเลยครับ มีประโยชน์กับผมอย่างมากเลย เพราะตั้งแต่แม่เสียไปราว 5 เดือน ผมมีอาการแบบที่คุณบอกแทบทุกอย่าง ไม่อยากมีชีวิตอยู่ รู้สึกไร้ค่้า หดหู่ ไม่มีความสุข ไม่ออกสังคม กลัวการออกสังคม กลัวการอยู่คนเดียว ผมไม่อยากมีอาการแบบนี้เลยครับ
#42 by (171.99.162.117|171.99.162.117) At 2014-02-06 15:44,
เขียนดีมากๆครับ  ผมก็หาความรู้เรื่องนี้อยู่ เพราะคิดว่าตัวเองเป็น ได้อ่านถึงรู้ว่ามันตรงกับตัวเองทุกข้อเลยsad smile
#41 by M (103.7.57.18|171.7.195.224) At 2013-06-30 09:33,
คนส่วนใหญ่เป็นโรคซึมเศร้ามักไม่รู้ตัวเพราะว่าคิดว่าตัวเองไม่สบายใจเเฉยๆ เดี๋ยวก็หายเอง แต่มันมีอาการที่บ่งบอกอีกหลายชนิด เช่น ตื่นกลางดึก รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ไม่อยากพูดกับใคร ถ้าคุณรู้สึกถึงอาการเหล่านี้ไปหาหมอเถอะค่ะจิตแพทย์ช่วยได้แน่นอนเพราะเขาเรียนมาทางด้านนี้โดยเฉพาะที่่น่าเศร้าคือจุดสุดท้ายของซึมเศร้าคือการฆ่าตัวตาย อย่าให้ถึงขนาดนั้นแล้วไปหาหมอเลยค่ะมันอาจจะสายไปเสียแล้ว ขอให้กำลังใจทุกคนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ถ้ายังพอทำอะไรได้ลองฝืนขึ้นมาออกกำลังกายนะคะช่วยได้มากเลย เช่นปั่นจักรยาน ตีแบ๊ต เล่นฮูลาฮุุ้ดเป็นต้นค่ะ
#40 by elle At 2012-02-14 20:57,
หนูก็เริ่มเป็นค่ะ
#39 by อลิษา (223.207.49.146) At 2011-11-01 10:26,
เป็นเหมือนกันเลยค่ะ แต่มีโรคประจำตัวเพิ่มด้วยคือ ไทรอยด์ อาการยิ่งช่วยไปในทางโรคซึมเศร้า นั่งๆอยู่ร้องไห้ซะงั้น นึกว่าตัวเองเป็นบ้าซะอีก ต้องกินยา
ไม่มีแฟนค่ะ อยู่คนเดียว คิดมากตลอด นอนร้องไห้ตลอด ไม่ร้องนอนไม่หลับ ตอนเช้าตาบวมไปเรียนตลอด เวลาอยู่ข้างนอกคนเยอะๆก้อเป็น เป็นหนักด้วย ต้องหนีมาเข้าห้องน้ำร้องไห้ ไม่มีแรงสู้ค่ะ
#38 by prada (202.47.231.118) At 2011-08-31 18:01,
สู้ต่อไปนะคะ...ตอนนี้แฟน็ป่วยเป็นซึมเศร้า...แุต่เราก็พยายามรักษา....ค่อยๆ....ปรับยาตอนนี้ก็สองปีแล้ว..ซึมเศร้าคนป่วยเยอะคะ...กำลังใจ....และออกกำลังกายบ้าง...ไม่นานหายแน่นอนคะ....sad smile
#37 by หมู (223.204.12.85) At 2011-07-18 12:51,
ฉันเป็นมาสามปีแล้วรักษาอยู่ค่ะ และมีนัดพบจิตแพทย์ทุกเดือน กินยามาสามปีแล้ว เป็น Bipola Disoder Depression ค่ะ หนักมากเหมือนกันตอนนี้ดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ก็ต้องไปตามนัดทุกเดือนและเราต้องทำจิตบำบัดด้วยกับนักจิตวิทยาน่ะค่ะจากทุกอาทิตย์ ตอนนี้เดือนละครั้งแล้ว ช่วงนี้มันกลับไปกลับมาอีกแล้วค่ะ ไม่อยากไปหาหมอแล้วนะมันเบื่อ แต่กลัวตัวเองเป็นบ้าอ่ะ เฮ้อ เบื่อค่ะ
#36 by ชลกานต์ (119.42.122.66) At 2011-06-21 18:30,
เหงาเหมือนกัน เครียดเรื่องเล็กๆน้อยๆ มันรู้สึกอยากนอนเฉยๆ ไม่อยากทำอะไร เบื่อหน่าย เป็นมานานมากแล้วแต่เคยคุมมันได้ไม่ต้องใช้ยา แต่ตอนนี้มันคุมไม่อยู่มันเหงา ท้อแท้สิ้นหวัง อยากตายแต่มีอะไรให้เราต้องห่วงอีกเยอะยัง ทำให้ยังตายไม่ได้ เบื่อๆๆๆๆๆๆ เบืื่อตัวเอง เบื่อไปหมด
#35 by arna (125.24.242.54) At 2011-03-11 14:59,
ตอนนี้เราคิดว่าตัวเองกำลังจะเป็นโรคซึมเศร้า เพราะว่าร้องไห้กับเรื่องเดิมๆที่ไม่เคยลืมได้ซะที.. กับคนเดิมๆ ปัญหาเรื้อรังเดิมๆ แต่ฉันยังดีใจที่มีเพื่อนคอยปลอบอยู่ข้างๆ ทำให้รู้สึกว่าไม่เดียวดาย ยังไงก็สู้ๆค่ะ เป็นกำลังให้ ยิ้มเข้าไว้เน้อ confused smile
#34 by คานะคุง.. At 2011-03-01 17:10,
กำลังใจเป็นสิ่งที่มีค่ามาเกินกว่าคำพูดนับร้อยคำ

สำหรับบางคน การที่จะลุกขึ้นเดิน แล้วสู้ต่อไปกับชีวิตข้างหน้า มันอาจจะยาก
แต่ลองมองกลับไป นึกดูว่ายังมีคนอีกมากมายที่ต้องลำบาก ต้องทนทุกข์ยิ่งกว่าเราอีก
ยังไงก้อขอเป็นกำลังใจให้ลุกขึ้นสู้นะค่ะ^^
#33 by มดตะนอย (180.210.216.131) At 2011-02-12 17:36,
#32 by (91.13.184.77) At 2010-09-29 04:16,
รู้สึกเป็นมา 2-3 ปีแล้วค่ะเคยเป็นคนสนุก ตอนนี้ทุกๆวันตึงตลอดเลยนั่งทำงานอยู่จะรู้สึกเครียดมากๆเลยผู้คนเสียงต่างๆรอบตัวจะเครียดมากๆ คนที่ทำงานทำเอาปิ๊ดสุดๆเขาชอบนินทาชาวบ้านฟังแล้วปวดหัวมากอยากบอกว่าหุบปาก แหะๆ ผู้จัดการค่ะ เลยได้แต่ทน เลยหดหู่มากๆในที่ทำงาน แถมกินอยู่ด้วยกันอีกแบบ 24 ชมเลยล่ะ จิตเสื่อมเลย เคยประสบความสำเร็จกับงานสุดๆ เพื่อนๆมากมาย มีเงินทองรับผิดชอบพ่อแม่ได้ดีเยี่ยม ตอนนี้ ไม่เหลือสักอย่างค่ะ กลับทำให้ครอบครัวห่วงแม่พ่อและพี่ๆค่ะ งานก็กลายเป็นคนทำไปเรื่อยๆช่างมัน เขาบ่นก็ทนฟังไป ทั้งที่เมื่อก่อนทำงานเป็นนหัวหน้าทุกคนรัก เร็วคล่องทำได้ทุกอย่างสนุกกับงานสุดๆและมีอะไรทำตลอดงานนี้เวอคๆๆๆยุดยอดเลยค่ะ ตอนนี้ทำไปวันๆ สงสารที่บ้านไม่ได้ช่วยเหลือเลย แถมมีหนี้อีกต้องขายที่ คนที่หวังจะให้ช่วยเขาก็ไม่เข้าใจ เขาห่วงครอบครัวมากกว่ากะจะฝากชีวิตไว้แต่กลับยิ่งทรมานใจมากกว่าเดิมอีก เลยเป็นทุกข์มากกว่าเดิมอีก งาน ครอบครัว เงินทอง ที่ไม่ได้มีมานานแล้ว น่าจะเป็นรอยยิ้มค่ะ เพราะเมื่อก่อนทุกคนที่รักและรู้จักจะบอกว่าเป็นคนยิ้มสวยมาก มีเสน่ นี่ทุกเพศทุกวัย เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้วยิ้มไม่ออกเลย แย่จริงๆเหนื่อยมากจริงๆ อดทนทำงานไปวันๆ ไม่มีเงินให้พ่อแม่ แย่จังค่ะ
#31 by (114.128.131.154) At 2010-09-24 15:46,
อยากเป็นคนปกติกับคนอื่นมั่ง ไม่อยากร้องไห้คนเดียว คิดไปเองคนเดียว ไม่อยากทำร้ายตัวเองแล้ว
#30 by Dysthymia (124.120.48.57) At 2010-09-16 03:57,
เราก็เป็นคนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคนี้มา 5 ปีแล้ว ตอนนี้เราอายุ 27 ปี เข้า-ออก รพ.มาแล้วหลายครั้ง ลองเข้าไปอ่านชีวิตในรพ.ได้ที่บล็อคของ Lunatic_girl นะคะ
#29 by lunatic_girl At 2010-09-12 19:35,
ฉันก็กำลังเป็นเคยเป็นเมื่อปี 49-50 หยุดยาแล้ว...แต่ตอนนี้มีอะไรมากระทบใจมากทำให้มันกำลังกลับมา...ฉ้นไม่เคยแคร์เลยว่าใครจะว่าฉันบ้าหรือเปล่า...เพราะอาการพวกนั้นมันบั่นทอนสุขภาพกายข่องฉันด้วย....ยินดีที่ได้รับฟังเรื่องราวค่ะ
#28 by zatal (118.173.52.149) At 2010-08-16 00:46,
ฉันเองก็กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ ตอนนี้ฉันไม่ค่อยสบายเป็นไข้หวัด แต่ไม่รู้ว่าทำไมร่างกายมันถึงได้หมดแรงขนาดนี้ มันเพลีย ใครพูดอะไรก็จะร้องไห้ง่าย อึดอัดกับตัวเอง กับคนรอบข้าง เขาไม่ได้ทำอะไร แต่ทำไมถึงเป็น ท้อแท้กับตัวเอง พยายามมองหาและจับอาการตัวเอง ว่าอะไรที่ทำให้อาการกำเริบ อาจจะเป็นเพราะแฟนไม่โทรหา ก็พยายามบอกว่าผู้ชายเขาไม่ชอบผู้หญิงโทรหาบ่อยหรอก แฟนเก่าที่เอาเมียมาเย้ย ทั้งๆที่บอกว่ารักเรา หรืองานที่ทำ คนรอบข้างที่ชอบด่ากราดคนทุกวัน แต่เราต้องนั่งฟังก่อนทำงานทุกวัน แต่ต้องอดทน เหนื่อเหลือเกิน หรือชีวิตที่ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอัน อายุ 37 แล้วนะ แต่ยังขาดความรับผิดชอบ ไม่ชอบร่าเริง หัวเราะ ไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เลิกกินยาซึมเศร้าแล้ว เพราะกินเท่าไหร่ก็ไม่ช่วยอะไร
#27 by ทราย (124.120.37.246) At 2010-06-26 15:34,
ไม่อยากไปโรงเรียน ทั้งๆที่เรียนมา 4ปีแล้ว
แล้วทำไมมันมาหักกลางอย่างนี้ แล้วอนาคตจะเปนอย่างไร แล้วพ่อแม่ น้องล่ะ
เรียนไม่มีความสุขเลย เพราะ ระแวงเพื่อน มั้ง เราก้ไม่ค่อยพูดด้วยอ่ะ เหมือนเก็บกด
เพื่อนมันชอบมาระบาย แล้วเราก้ไม่ค่อยพูดอ่ะ อยากจะระบายมั่ง มีบางคนรับฟังเรา แล้วเราก้พยายามหนีห่างจากเพื่อนคนนั้น เพราะไม่อยากทำให้เพื่อนรับรู้เรื่องของเรา ทั้งๆที่เราอยู่กับเพื่อนคนนั้นแล้วรู้สึกดี เราไม่อยากทำให้เพื่อนต้องแยกออกจากกลุ่ม เพราะรา เทอเดินมาหาเราทั้งๆที่เราไม่มีอะไรเลย เรียนก้ไม่เก่ง กิจกรรมก้แย่ เราพยายามเดินหนี แต่มันก้ฝืนกับใจเรามากกก แล้วเพื่อนก้รู้สึกดีกับเรานะ มันชอบมาคุยด้วย แต่เราชอบระแวง รู้สึกผิด เวลาเจอกลุ่มมัน เราจาหลบหน้าอ่ะ แล้วเจอคนอื่นเราก้หลบหน้า ตอนนี้ไม่อยากเจอคัย เพื่อนก้เข้ามาทัก แต่ตอนนี้รู้สึกรำคาญ บางทีก้อยากพูดให้มากขึ้น มันพูดไม่ค่อยออก อยากจะตะโกน
กรี๊ดดดดดดดดด
ฝืนใจตังเองมาก อึดอัด โว้ยยยยย ไม่อยากไป รร เลย
ต้องนั่งเรียนด้วยความอึดอัดทุกชั่วโมง แล้วจาไหวได้งัย
แต่อยากให้เทอรู้ไว้นะ เรารู้สึกดีที่อยู่กับเทอ แต่เทอคงเข้าใจเรานะ เราอึดอัดมากทุกครั้งที่เดินออกมา แต่เทออยู่ที่ของเทอน่ะดีแล้ว ไม่ต้องเดินมาหาเรา (มั้ง) งงกับชีวิต
แต่ดีที่มีแม่ เข้าใจ บางทีก้เหมือนเปนภาระแม่อีก
นี่ก้เครียด
แค่เรื่องแค่นี้ มันทำให้เราไม่อยากเรียนเลยอ่ะ
แต่เพื่อนก้ คือเพื่อน จะมีอิทธิพลกับชีวิตกูอะไรนักหนา
ไม่ได้ เรา คือ เรา
อนาคต เป็นของเรา
ทำเพื่อ พ่อ แม่ น้อง และคนที่รอเราอยู่
เรื่องแค่นี้ไม่ตายหรอก ชีวิตต้องเจออะไรอีกเยอะ
เด๋วก้จบแล้ว อีก 2 ปีเอง ต้องสอบเข้ามหาลัย มช. ให้ได้ ต้องตั้งใจเรียน แค่คนกลุ่มเดียวมาตัดอนาคตเรา มันไม่ใช่ อนาคตเปนของเรา ต้องผ่านมันไปให้ได้ สิ่งที่เจอในวันนี้ มันไม่ใช่ สิ่งสุดท้าย
กูต้องสู้ แล้วทุกคนก้ต้องสู้ อยู่อย่างมีหวัง
เปนกำลังใจให้นะ

ขอบคุณที่ให้ระบาย
สู้โว้ยconfused smile
#26 by yuri (118.172.218.150) At 2010-06-24 15:27,
<a href="http://pemjkjyupddggqo.com">dcgbuuvqprumdba</a> http://cqwoqyuoiroqmlh.com [url=http://oxjtnqibitcfzjf.com]kcojrafkzqhwqyc[/url]
#25 by rgbxcpikgn (94.102.52.87) At 2010-06-14 03:39,
ต่อจากเดิม
ฉันรู้สึกไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไรเลย
แม่บอกว่าฉันไม่มีความกระตือรือร้น
ไม่เหมือนพี่
ฉันมันขี้เกียจ
ไม่มีอะไรดีซักอย่าง
ฉันอยากจะหนีไป
ไปให้ไกลที่สุด
ที่ไหนก้ได้
ที่ๆมีแต่ฉัน

เมื่อตอนเด็กๆฉันไม่ได้เป็นแบบนี้
ฉันมักคิดอยู่เสมอ
ว่าตัวเอง
ไม่ใช่เด็กที่มีปัญหา
ไม่ได้มีปมด้อย
เปนคนที่ทัมมะดาทั่วไป
แต่ตอนนี้
ฉันรู้สึกว่าฉันกดดัน
และรู้สึกอึดอัดมาก

ขอบคุณบล็อกนี้มาก
ที่ให้ฉันได้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา
#24 by วุ่นวาย (125.26.87.225) At 2010-05-15 14:36,
ฉันสงสัยว่าตัวเองอาจเป็นโรคซึมเศร้า
แม่บอกว่าฉันเพ้อเจ้อ
แต่ฉันก้สับสนนะ บางทีฉันก้อารมดีเหมือนคนบ้า
แต่พอหวนกลับไปคิดเรื่องในอดีต
ฉันก้จะนั่งนิ่ง ตาเหม่อลอย มองออกไปเรื่อยๆ
เรื่องในอดีต
ที่ทุกคนต่างเอาความเครียดมาลงไว้กับฉัน
ทั้งๆที่ปัญหาครอบครัว
มันเป็นปัญหาที่ฉันไม่ได้เป็นคนก่อ
ฉันยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำไป!!
เวลาที่ฉันนั่งคิดอะไร แม่จะเดินเข้ามา
แล้วตะคอกใส่ฉัน
ฉันเกลียดการตะคอก
เกลียดมัน
เกลียดมันที่สุดเลย!!!
ฉันไม่ได้หวาดกลัวเสียง
แต่ฉันเกลียดการตะคอก

เมื่อก่อน
ฉันอาศัยอยู่กับยาย
ในช่วงเวลา6ปีนั้น
พ่อชอบมายุ่ง มาวุ่นวายกับชีวิตของฉัน
โดยเฉพาะเวลาที่พ่อเมา
พ่อจะชอบเอาความเครียดมาลงไว้ที่ฉัน
ฉันนั่งร้องไห้ฟูมฟายแทบทุกวัน
ไม่เว้นแม้กระทั่งช่วงสอบ
ฉันต้องนั่งทำการบ้าน อ่านหนังสือทั้งน้ำตา
แล้วใครจะไปทำข้อสอบได้
ฉันทำเกรดได้3กว่า
เกือบ4
แม่บอกว่าฉันมันไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ
พี่ของฉันได้2กว่า
จะตกอยุแล้ว
แต่ไม่โดนด่าสักคำ
พ่อไม่เคยใปวุ่นวายในชีวิตของพี่
แต่กลับมานั่งบงการชีวิตของฉัน
ตอนนี้คุณยายของฉันเสียไปแล้ว
ฉันย้ายขึ้นมาอยุกับแม่
แม่ฉันทีทุกอย่าง เงิน ทอง บ้าน รถ ที่ดิน
แต่ฉันไม่มีความสุขเลย...

#23 by วุ่นวาย (125.26.87.225) At 2010-05-15 14:29,
รู้สึกว่าเป็นเหมือนกันแต่ไม่กล้าไปพบแพทย์ทำไงดี
#22 by ไอด้า (119.31.105.24) At 2010-03-19 09:58,
เราก็กำลังเป็นซึ่งเราเป็นเพราะเรื่องงานแต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเราดีหมด พี่ๆคอยให้กำลังใจทั้งพ่อแม่และญาติๆ แต่เราก็ยังทำใจไม่ได้กับความผิดพลาดในการทำงานของเรา จนกลัวกับคำว่าเป็นครูในทุกวันนี้ ทำอะไรไม่ได้มีแต่กลัวทุกอย่างจนจะลาออกจากการเป็นครูผู้ช่วย ซึ่งเป็นอนาคตของเราแต่เราก็ยังทำใจที่จะอยู่ในสังคมแห่งนี้ไม่ได้ สงสารพ่อแม่พี่น้องก็สงสาร สับสนกับตัวเองก็สับสนไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตวันๆหนึ่งปวดหัวแต่จะคิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี ทั้งๆที่ไปรักษาตัวมาแล้วแต่มันก็ไม่ดีขึ้น เป็นจากสาเหตุไหนก็ไม่เป็นมาเป็นจากการงานของเราไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
#21 by คนที่สับสนในชีวิต (118.175.152.15) At 2010-02-28 08:55,
ชอบคุณนะคะ
#20 by แพร (119.42.78.199) At 2009-12-21 16:54,
เปนเหมือนคห.9 เลยค่ะ

ขอบคุณมากๆที่เขียนบล็อกนี้ขึ้นมานะค่ะ
เราได้รู้แล้วว่าปัญหาของเราอยุ่ตรงไหน

แต่เราไม่รู้ว่าพ่อกับแม่เราเค้าจะเชื่อเราไหม
เขาคงคิดว่าเราเรียกร้องความสนใจ ทั้งๆที่เราไม่เคยทำเลย เฮ้ออออ

เบื่อมหาลัยมากเลยค่ะ
#19 by ไม่สบาย (110.164.50.24) At 2009-12-10 23:04,
สำรวจแล้ว48ค่ะ ไม่อยากเขื่อสสิ่งที่พบจากการสำรวจตัวเอง เคยรักษาแล้วครั็้งนึงที่ รพ.พระรามเก้า แล้วหยุดไปเอง ประมาณ5เืืดือนที่แล้ว เพราะคิดว่ามันอยู่ที่จิตใจเรา เราน่าจะช่วยตัวเองได้ดีกว่ายาที่หมอให้มากิน แต่พอรู้สึกตัวอีกทีคือมันไม่ไหวแล้ว ถึงขนาดไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแต่ยังไม่ถึงกับทำร้ายตัวเอง
#18 by pan (110.164.150.103) At 2009-12-03 02:31,
ฉัน อยุ่ ม.๑ ที่ ร.ร. จุฬาภรณ ซึ่งเป็น ร.ร. ประจำ ในความคิดฉัน คิดว่า ร.ร. ประจำมันไม่ใช่อย่างนี้ มันเต็มไปด้วยเพื่อนที่รักกัน เมื่อเกิดความเครียดเรื่องเพ่ือนก็เลยทพให้นึกถึง พ่อ,แม่
และจากนั้น ฉันก๊ร้องไห้ทุกคืนเพราะความคิดถึง แม่ ทั้งๆที่อยุ่บ้านไม่เคยรักแม่ ด้วยซ้ำไป แต่พอจากแม่ ก๊ทำให้รุ้ว่าฉันรักแม่แค่ไหน ฉันไม่ค่อยอยากทานอะไรอย่างไม่ทราบสาเหตุ น้ำหนักเริ่มลดลงเลย ๆ จนผอม
ร.ร จุฬาภรณ อณุญาติให้เด็กนักเรียนกลับบ้านได้สามอาทิตย์ ต่อหนึ่งครั้ง ฉันกลับมาาบ้านก๊หมกมุ่นแต่กับคอมพิวเตอร์ พอได้เวลานอน ฉันก็นอนๆๆ แต่มันไม่ยอมหลับสักที ฉันมัวแต่คิดเรื่องโน้นเรื่องนี่ โดยเฉพาะเรื่ืองการกลับหอ พรุ่งนี้ทำให้น้ำตาไหลออกมา และฉันก็ร้องไห้ไม่หยุด ..


รุ้สึกเหนื่อยหน่ายกับชีวิต .. ฉันมัวแต่ รอและรอ ๆ จนกว่าจะจบ ม.๓ จะได้หลุดพ้นจากความทุกข์ที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น
#17 by สงสัยตัวเอง (113.53.71.241) At 2009-10-24 21:09,
หนูมีอาการคล้ายๆพี่เลยค่ะ ชอบคิดว่าคนโน้นคนนี้นินทาอยู่ ไม่ก็มีคนไม่ชอบเรา มีคนเกลียด มันรู้สึกหวาดกลัวมากเลยค่ะ และอยากจะตัดปัญหาออกไปให้เร็วที่สุด หนูเป็นคนที่ร้องไห้บ่อยมากเลย เวลามีใครมาด่า มาว่า มันก้รู้สึกหวิวๆๆ และน้ำตามันก็ไหลค่ะ และก็รีบวิ่งไปในห้อง และปิดประตูอยู่คนเดียว และสมองของหนูมันก็คิดแต่เรื่องร้ายๆๆที่เกิดขึ้นกับชีวิตหนู หนูจะจำได้แต่เรื่องร้ายๆๆที่มันผ่านมาในชีวิตหนู และหนูก็หาทางออกโดยการหาที่พึ่ง โดยการโทรไปหาเพื่อนและเล่าเรื่องทั้งหมดให้เค้าฟัง เพื่อให้เค้าปลอบ และช่วยให้หนูใจเย็นลง แต่มันก็ไม่มาก หนูจึงพยายาม ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่มันทำร้ายหนู หนูถึงขนาดที่ว่าตัด คนที่หนูรักได้ และเวลาหนูเห็นข้อความ ทาง hi5 ที่รุ่นพี่ส่งมาต่อว่าโดยไม่มีเหตุผล หนูยิ่ง อยากปิด hi5 นั้นมากโดยที่ไม่ค่อยไปเม้นให้ใครเหมือนอย่างก่อน และลบพี่คนนั้นออกจาก เพื่อนในhi5ของหนู ...หนูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเอง หลุดพ้นแต่มันก็ไร้ประโยชน์..angry smile
#16 by y.... (180.183.121.57) At 2009-10-14 18:32,
ผมมีอาการหงุดหงิดง่าย
ไม่อยากจะทำอะไร
ผมไม่สามารถให้คำปรึกษาใครได้ ทั้งๆที่ผมควรจำได้ใช้ประสบการณ์แลกเปลี่ยนกับคนอื่น

ผนรู้สึกว่าตัวเองยังไม่โตซักที


ช่วยผมหน่อย


+66872700519



ARTIT
#15 by artit (118.173.75.53) At 2009-09-21 01:41,
บางครั้งก็อยากตายให้พ้นๆเราทำงานตอนกลางวันกลางคืนเป็นดอกไม้ยามราตรีด้วยรู้สึกว่าไม่มีค่าและไม่มีใครที่หวังดีและรักเราเท่ากับตัวเราแต่surprised smileเราทำชีวิตของเราให้เน่าเองแต่บางครั้งเราก็อยากมีเพื่อนคุยนี่คะอยากระบายกรุณาตอบมาด้วยนะคะจะขอบคุญมากจ้า
#14 by นำขิง (111.84.41.52) At 2009-09-04 21:49,
วันนี้รู้สึกว่าหงุดหงิดและโทษตัวเองทั้งเรื่องงานเรื่องครอบครัวความรักที่แสนเน่าขอโทษที่ไม่สุภาพคะ รู้สึกเหมือนกันคะแต่ไม่อยากตายแค่อยากไปให้พ้นๆจากปัญหา
#13 by นำขิง (111.84.41.52) At 2009-09-04 21:40,
#12 by นำขิง (111.84.41.52) At 2009-09-04 21:35,
เราก็เป็นนะ ที่อยากร้องไห้โดยไม่มีสาเหตุอ่ะ แต่มันก็ร้องไม่ออก ไม่รู้ทำไม แต่น้ำตามันไม่ยอมไหลอ่ะ

คห.ที่10อ่ะ...ใช่เราเลยอ่ะ ช่วงนี้เป็นบ่อยมากๆ
#11 by ~*Papilio*~ At 2009-08-22 00:27,
เราน้อยใจได้กับทุกเรื่องหนะ ช่วงที่ป่วย น้อยใจคนรอบข้างไปหมด จนไม่ดีกับตัวเองเลย
ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร บางเวลาก็เหงาๆ เศร้าๆ อยากร้องไห้โดยไม่มีเหตุผล คิดมากเล็กๆน้อยๆกับคำพูดที่คนอื่นบอกว่ามันธรรมดา รู้สึกอยากร้องไห้เวลาฟังเพลงเหงาๆ ช้าๆ อย่างเพลง ใจหนึ่งก็รัก อีกใจก็เจ็บ ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร มีหลายคนที่ไม่เข้าใจฉันว่าฉันเป็นอะไร บางครั้งอยากพูดก็พูด ๆๆๆๆไม่หยุดเหมือนคนบ้า แต่เวลาที่ไม่พูดก็เงียบจนคนอื่นหาว่า ชวทะเลาะ หยิ่ง อะไรประมาณนั้นก็อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นอะไรบางครั้งอยู่ก็หัวเราะขึ้นมาเอง แล้วจู่ๆมีคนพูดไม่เข้าหูก็จะร้องไห้ รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นโรคจิตยังไงอย่างงั้น.......
#9 by wt_pnd (203.113.0.193) At 2006-03-03 15:22,
ได้ 20 คะแนน เกือบจะซึมเศร้าซะแล้ว..
อย่าเศร้าไปเลยนะ เราทำให้ทุกวันมีความสุขดีกว่านะ
#8 by Juliet52 At 2006-03-03 15:17,
ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ แล้วจะพยายามอัพเดทเรื่องน่ารู้เกี่ยวกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าให้อ่านค่ะ
ดีแล้วค่ะที่มาแบ่งปันกัน
ชั้นคิดว่าอีกไม่นานชั้นอาจจะเป็นแบบนี้
สู้ๆค่ะ
#6 by kizetsu >/// At 2006-03-03 15:04,
เอาใจช่วยค่ะ ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นเหมือนกันค่ะ แต่สถานการณ์หลายอย่างบังคับให้ต้องรีบหายจากความเศร้านั้นอย่างรวดเร็ว แต่ต้องใช้พลังแรงใจมากมายกว่าจะผ่านมาได้
และหวังว่าคุณก็ต้องผ่านมันได้เช่นกันค่ะ
#5 by Spirit At 2006-03-03 15:04,
เรามาร่วมแบ่งปันกันเถอะค่ะ
เวลาได้ระบายอะไรๆแล้ว
มันโล่งขึ้นเยอะ
#4 by Linnoy--^o^ At 2006-03-03 15:01,
โชคดีแล้วค่ะที่ยังรู้และเข้าใจในอาการตัวเอง..

เราไม่อยากเจอจิตแพทย์เพราะคิดว่าจิตแพทย์ไม่ช่วยอะไร

ในเมื่อเรารู้ว่าเราเศร้า เบื่อ เสียใจกับสิ่งรอบตัว.. ก็คงต้องหาทางสู้มัน..

ก็อย่าท้อนะคะ.. คิดว่ายังมีอีกหลายคนที่ประสบกับภาวะแบบนี้ เอาใจช่วยค่ะ
ยินดีค่ะคุณเจ้าชายอาเมะ หวังว่าอาการคงไม่รุนแรงเหมือนเรานะ
มาแบ่งปันด้วยคนคับ +.+

เพราะรู้สึกเหนื่อยกับอาการเหล่านี้ของตัวเองเหมือนกัน
#1 by เจ้าชายดนตรี At 2006-03-03 14:52,